زنان شهرساز سرزمین من

شهرسازی دانشی است که جنسیت در آن مطرح است یا لااقل در سالهای اخیر به صورت وسیعی مطرح شده است.جنسیت طراح بر روی شناخت و طرح مسئله تاثیر می گذارد این تاثیر لاجرم در شرایط ایران به دلیل اختلاف هویتی جنسیت ها و محدودیت رفتارها و فشار نقش بی شک پررنگ تر است. فقط به همین دلیل و البته دلایل دیگر حضور زنان  در این حیطه ضروری است.  به نظر نمی آید برای شهرهایی که فضا در آنها تا حد بالایی جنسیتی شده است و جنسیت ها شرایط متفاوتی در آن دارند طرح شهر و گسترش دانش به دست یک جنسیت کاری عاقلانه باشد.

اما ارزیابی تلاش زنان شهرساز در حیطه نظری دانش شهرسازی به نظر بنده بسیار موفقیت آمیز تر از آنچیزی است که انتظار می رود، زنان در شرایط ایران برای پیشرفت بی گمان راه سختری را در پیش دارند و با محدودیت هایی روبرو هستند. با در نظر گرفتن این شرایط شاید بتوان گفت زنان شهرساز در ایران حتی از مردان شهرساز همرده خود موفق تر بوده اند هرچند در نسل اولین شهرسازان ایرانی حضور کمتری دارند اما در نسل دانش آموخته ایران که بعضا تحصیلات تکمیلی خارج از کشور دارند می توان به لیست طولانی از زنان شهرساز موفق دست پیدا کرد.البته این موفقیت به صورت نسبی است و اگر در کل وضعیت دانش را نا موفق بدانیم این موفقیت نباید به معنای تفاوت ماهوی دستاوردهای ایشان نیست.دور از انصاف است اگر از این تلاش حتی اگر تماما منشا انگیزشی شخصی داشته باشد تجلیل نکرد. نمی خواهم لیستی ارائه دهم چرا که من شخصا خیلی از آنها را نمی شناسم و برای ارزیابی کارهای آنها در مقایسه با هم  دوره ای ها و یا اساتید همکار ضروریست روشی قابل دفاع اخذ شود.

محدودیت می تواند به موفقیت ختم شود، البته به نظر من بسیاری از این محدودیت ها نه منشا عقلی دارد و نه سنتی، برای شهرسازی سفر به شهر ها بی شک موضوع مهمی است اما حتی این موضوع بسیار کوچک برای زنان با مشکلاتی مواجه است.

این موضوع شاید پتانسیلی برای حرکتی جدی در آینده باشد.

/ 1 نظر / 19 بازدید
آزاده

ممنون (: