عکاسی از فضاهای عمومی

فضاهای عمومی یعنی فضاهایی که برای همه است، یعنی دیدن و شنیدن و راه رفتن و خلاصه استفاده از فضا حق همه است، البته ممکن است در فضای عمومی حوادثی رخ دهد که حقوق شهروندی تحت تاثیر واقع شود. در این مواقع متخطی مجرم است، عکاسی هم ثبا لحظات است و قاعدتا عکاسی از فضاهای عمومی آزاد است، این بدین معناست که شما می توانید دوربین خود را برداشته و به خیابانها بروید و از همه چیز عکس بگیرید مگر اینکه حریم خصوصی کسی را لطمه بزنید،

اما در ایران شرایط این نیست دوستان خیلی خوب می دانند که نه تنها جاهایی که تابلوی عکاسی ممنوع دارند بلکه بسیار جاهای دیگر برای عکاسی خوب نیست چون ممکن است لباس شخصی ها و غیرا به سراغ شما بیایند و از شما بپرسند چرا عکس میگیر، خوب این سوال اصلا ربطی به کسی ندارد و همین پرسیدنش تجاورز به حقوق شما و لطمه زدن به عمومی بودن فضا است، حال اگر کسی دانشجوی شهرسازی و معماری باشد اوضاع اندکی بهتر می شود اما اگر مثلا دانشجوی تئاتر باشد به او شک می کنند! که چرا عکس می گیرد! حال آنکه قاعدتا سرویس های امنیتی به راحتی می توانند ین اطلاعات را به دست بیاورند پس چرا عکس گرفتن بد است؟!

به جز بهانه امنیتی دلایل دیگری هم پشت این ماجرا هست، زمان رضاشاه هم عکاسی تز بسیاری مناطق کشور و شهر تهران ممنوع بود که تصاویر دلخراش تصویر ایران بزرگ را برای جهانیان خراب نکند، امروزه اما از نا بهنجاری های می ترسند اما درد همان درد است، فضای عمومی در ایران امروز عمومی نیست عمومیت ندارد و مردم نباید از آن تصویری برای خود بگیرند و تصویری از خود بگیرن چرا که حاکمان از این تصویر می ترسند و مطابق امیال و زیاده خواهی آنها نیست یا ایران به آن خوئبی که آنها می خواهد و یا می پندارند نیست. اینکه به عکاسی در ایران گیر می دند و باید از نهادهای امنیتی نامه و از این جور چیزها بگیریم دلیلش می تواند این باشد که حاکمیت با تصویر افراد از بخش عمومی یا فضای عمومی جامعه مشکل دارد یک بیماری روانی خود ترسی و یا بیزاری از خود، یک نشانه از شکست طرح های ارتقای محتوای و معنایی فضاهای عمومی، و در عین حال یک دلیل برای حرکت...

/ 0 نظر / 4 بازدید