انسان فرهنگ ما در جنگل توسعه پایدار ( حی بن یقظان در ریودوژانیرو )   

به دلایل متعددی مفهوم توسعه پایدار شکل گرفت و به دلایل متعددی این مفهوم چندین معنا را همزمان حمل میکند که بعضا متضادند، به همین دلیل امروزه نمی توان تعریفی واحد از توسعه پایدارشهری را عملیاتی کرد و شاید به همین دلیل این مفهوم خیلی هواخواه دارد چرا که هر کسی از ظن خود یار آن شده است و این وسط این مفهوم مشترک لفظیست، اما در برخی کلیات و برخی ضرورت ها اشتراکاتی وجود دارد ، توسعه پایدار در امتزاج با توسعه است و نه عملیاتی تکمیلی که به توسعه افزوده شود، توسعه پایدار همه جانبه است و حفظ منابع و درآمدها ها را برای نسل های آینده در نظر دارد، به دلایلی که در ضرورت های توسعه پایدار ( مثلا خطر برای آینده بشر) مطرح می شود از آن اجتنابی نیست  اما نگاه به چند مفهوم می تواند مانع از خلط مبحث شود . طبعیت و انسان در نگرش سنتی فرهنگ ما چیزی متفاوت از انسان و طبیعت توسعه پایدار است هرچند در حدیثی به دوستی با طبیعت توصیه شده است اما این دوستی نه از جنس دوستی صاحب و مصحوب است، عقل توسعه پایدار ریشه در نگرش یونانیان به طبیعت دارد طبیعتی که به معنی "زاده شده" است یعنی خصوصیات یک شی در بدو تولد یعنی طبیعی! اما طبیعت در شرق تجلی است از وجود که سرشار از رمز و راز است به ظاهر عالم کبیر است و به حق عالم صغیر که داستان های وجود را در خود دارد که می توان از آن رمزها آموخت و باید با آن دوست بود...

نه انسان فرهنگ ما انسان توسعه پایدار است و نه طبیعت آن است، پس نمی توان به خاطر شباهت های ظاهری چند جمله در دوستی با طبیعت، افتراق ها را ندیده بگیریم و به خاطر دستور توسعه پایدار بر احترام به فرهنگ ها شاد از هماهنگی توسعه پایدار و فرهنگ باشیم. در غرب انسانی که روزی ( دوران اوج مدرن ) می پنداشت هر استفاده ای می تواند از طبیعت بکند و اگر هم مشکلی پیش بیاید در آینده حتما حل می شود در چند دهه گذشته متوجه شد که نمی تواند بر طبیعت کاملا مسلط شود و مفهوم توسعه پایدار اینگونه آغاز شد . اما توسعه پایدار هم مانند مدرنیته "باید" جهانی شود و مانند ملاحظات پست مدرن " به سطوح و فرهنگ ها " توجه دارد و در نهایت یکی از تعیینات فلسفه غربی است...

اگر ظرفیت نو شدن در فرهنگ خود را می بینیم ( که گویا بسیاری بر این باورند ) باید ریشه این درخت را به آب برسانیم و از میوه های آن بهره مند شویم، می توان با برخی درختان امتزاج پیدا کنیم اما وصل کردن میوه درختی بردرختی دگر بی ثمر خواهد بود .

نتیجه گیری : مفهوم توسعه پایدار مطابق با انسانگرایی در فرهنگ ما نیست

لینک
شنبه ۸ اردیبهشت ۱۳۸٦ - هومن فروغمند اعرابی