فاجعه(حرمات)   

اهمیت حریم و حرمت اشیا،اشخاص،مفاهیم و رفتارها به شدت تحت تاثیر گسستهای حاکم بر جامعه از دیروز کمرنگتر شده چون اهمیت تاریخ و حرمت آن ! از حریم خصوصی افراد گرفته تا حریم حسینیه ها و حریم میدان نقش جهان و ارک علیشاهی و تنباکو! (آری در تواریخ نقل شده آنهنگام که حکم حرمت تنباکو صادر شد حتی معتادان به قلیان به حکم احترام که به علما داشتند لب به قلیان نزدند) اما الان روزگار حریم و حرمت و احترام شکنی است،از حرمت حرمین مقدس تا احترام پیغمبر و سفارت کشورهاو... چندی پیش گزارش تحقیقی بیانگر میل روز افزون جوانان به عرفان خالی از شریعت بود.به نظر درست می آید! ما شانمان را هم شکستیم.اما امروز از دولت چه انتظاری هست که حریم فضایی ارک علیشاهی را حفظ کند یا از رئیس جمهور که آبرو داری کند؟! در قدیم الایمام چاههای آب و زمین های کشاورزی و شخصی دارای حرمت اعتقادی و عملی بودند اما امروز جان ما سپر بلای آرزوهای دولتمردان شده...
صحبت از همین نیروگاهها و انرژی پر دردسر هسته ای است. طبق ضوابط باید تا 30 کیلومتر در اطراف این نیروگاهها هیچ تراکم مسکونی نباشد،علتش هم قبل از چرنوبیل و هم بعد از آن بر همه واضح و مبرهن بوده است،اما لا اقل دو نیروگاه بوشهر و اراک در چند(حدود5) کیلومتری محدودخ مسکونی پر تراکم قرار دارد،گذشته از اینکه خود نیروگاه خطرناک است و احتمال انفجار و نشت همیشه وجود دارد در مملکتی که همیشه این بناهای نیمه کاره و پر خرج در تهدید حملات دشمنان قرار داشته است این جان مردمان و ترس از بزرگ بودن فاجعه است که از نظر سیاسیون حافظ امنیت نظامی این نیروگاهها در برابر دشمن است... نیروگاههای که سالیان سال است دیگر ساخته نمی شوند(به خاطر داشته باشید که چه سالی آغاز به عملیات کردند و چند پیمانکار عوض شد،دیگر حتی شکل ساختمان نسل جدید نیروگاهها تغییر کرده)و امروزه در اروپا یکی پس از دیگری جای خود را به نیروگاههای مطمئن تر میدهند با تمسک به حضور مردم در صحنه ساخته می شوند و با جان آنان حفظ،عجب مردم گرایی بر پاشده!
شهرک مهاجران در اراک و شهرک نیرو دریایی در بوشهر...عجب آهی در دل دارم،همان کم خردی که در بم باز هم امتحان پس داد و حسرت به دل نشاند و ... فراموش شد!
این ارابه آقابالاسرهاست که با آنچنان سرعتی به پیش می تازد که صدای شکسته شدن حریم هارا نمیشنود و از طرفی خوابهای فاوستی آنچنان فاوستها را مست و مدهوش کرده که فراموش کردند خودشان هم حرمتی دارند،و در آرمانی ترین حالت در سرزمینی که همواره نظام نابود کردن گذشته حاکم بوده...پایان متفاوتی تخواهند داشت....
لینک
چهارشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸٥ - هومن فروغمند اعرابی